Με αφορμή τα επεισόδια στο Λονδίνο την περασμένη εβδομάδα, παραμένει η διαπίστωση:

Οι λαοί/κοινωνίες δεν ξέρουν γιατί αντιδρούν. Το μέγιστο αίτημα τους είναι μια αόριστη άρνηση. Όπως δηλαδή βολεύει...

"Όχι" στις περικοπές, "όχι" στο μνημόνιο, "όχι" στα νέα μέτρα.

Αναρωτιέται κάποιος αν θα υπάρξει ποτέ και ένα όχι ουσιαστικό. "Όχι" στο τραπεζικό σύστημα όπως λειτουργεί, "όχι" στην έκδοση και κυκλοφορία του χρήματος από ιδιώτες, "όχι" στην εκχώρηση της εξουσίας στους ιδιώτες - τζάνκια του μονεταρισμού.

Και αναρωτάται επίσης κάποιος, τι θα συνέβαινε, αν μάζευες όλους τους εκπροσώπους της Ευρώπης, κάπου, και τους έξιστορούσες τα καθέκαστα, την αληθινή πραγματικότητα, όχι την εικονική του Pay-Station στην οποία διαβιούν ως παραπούλια.

Μάλλον θα χειροκροτούσαν ειρωνικά και θα ξέσπαγαν σε γέλια ειρωνείας, όπως συνέβη ήδη. Και ναι, τα γέλια μέχρι δακρύων είναι του Επιτρόπου κ. Μπαρόζο, αν σας λέει κάτι... 

(τα σχόλια στο τέλος του video δεν είναι δικά μας)     

Δείτε τώρα και αυτήν την ομιλία το Νοέμβριο του 2010

Και πως αυτή παρουσιάστηκε από το "Μεγάλο Κανάλι".

Δείτε και ξαναδείτε αυτά τα video. Και εντοπίστε τις διαφορές...

Αν σε τόσο εξώφθαλμα γεγονότα υπάρχει τέτοια διαστρέβλωση, κουκούλωμα, προπαγάνδα και "ατυχίες" του "συντάκτη" αντιλαμβάνεστε τι γίνεται σε άλλα και "άλλα"... Συμπτώσεις;

Κλείνουμε με ένα ακόμη λόγο του ιδιότυπου Ευρωσκεπτικιστή  κ. Farage.

Ελπίζοντας να γίνει τούτη την φορά αντιληπτό ότι δεν τον προτείνουμε για αρχηγό, πρόεδρο, προπονητή ή φυσιοθεραπευτή. Απλά.

Είναι τέτοια η λάσπη στα μάτια και τα αυτιά, και τα λάδια στο πέτο, που όταν ακούμε τα αυτονόητα στους αυτονόητους χώρους από κάποιους που έχουν το αυτονόητο καθήκον, πως να το κάνουμε, συγκινούμαστε.

Είναι σαν να τρως κρέας στην κατοχή ένα πράγμα. Χαίρετε.